عاشق منتظر

روی قبرم بنویسید مسافر بوده است

بنویسید که یک مرغ مهاجر بوده است

بنویسید زمین کوچه سر گردانی است

او در این معبر پر حادثه عابر بوده است

صفت شاعر اگر همدلی و هم درد است

در رثایم بنویسید که شاعر بوده است

غزل هجرت مرا همه جا بنویسید

بنویسید که او یکدم مسافر بوده است

این هم آن مطلبی که با شوری به نام عشق می نگارم . از  صداقت تا آستان همه باورها دوان دوان خواستم رها شوم . از شقایقهایی که در آن می نگریم دلگیرم ، آخر همه شاهرگهای مستی ام در یک جرعه از تلخترین نت خاطره بود می دانم .

با پری از دیده های امشبم ، از دیشب تا حالا بال بال زدم در قفس . چقدر تاریک هست همه درونم . یک روز با همه وداع کردم حتی با تو ، شاید بهتر بود حس بودنت به سنجاق دلم وصل نبود . نمی دانم ساز دلت نت عشق را می فهمد ، ولی من عاشق ساز دلت بودم می دانم .

خسته ام از زندگی هم خسته ام ، امروز مغزم فرمان می داد که قلم احساس را بر دفتر قلبت نکش و حجویات همیشگی را ره آورد آن نکن .

اما باز هم در تست احساس شناسی فهمیدم که فرمان مغز یعنی فرار از حقیقت . حقیقتی که تو با جوشش احساست در دل سرد و یخ زده ام بار دیگر هیجان زندگی را بارور کردی .

ای ، وای ، پیامی که چون ستاره ای پر شور در صحنه هایی از عشق و زندگی می درخشی و نوید بخش شور هستی ، نوید بخش عشق و جوانی ، تو دردناکترین آمدنها و ماندنها را در ذهن و بدن فرشته ای از دیار عاشقان که قلبی مرده و بی جان داشت زنده کردیو این یعنی زندگی دوباره ، اما زمانی زندگی معنا می گیرد که انگیزه ماندن باشد آن هم با تو و با تو یکی شدن.

از حقیقت تا آستان بودن و زیستن ، دوان دوان رها شدم تا به تو که ساز نیستی را کوک می کنی برسم . اما چرا ؟ چرا سازت را به میخ جدائی آویختی ؟ و مرا تنها در برزخ دیوارهای غم رها کردی .

از شقایقها که تو را در خود پنهان کردند دلگیرم  ، از صدای چکاوکهایی که با نفست می خوانند و دیوانه ام می کنند بیزارم ، می دانی چرا؟

چون می خواهم ساز نگاهت را به کوک نیستی بسپارم ، اما تو هر بار دیوانه کننده تر از همیشه می آیی و با سوز پیر دلی همچون من از عشق می نوازی.

حتی حرفهایم هم خنده دار است ، نه !؟ و به قولی پر احساس ، اما تو می دانی که این احساس را با کلام مهربانت ، با این مضمون که مرا فرشته ای از دیار مردگان که برایت فرشته ای ناز و لوس هستم و با احساس عشقی بی فرجام ره پیشه زندگی ام کردی ، ای غزلواره عاشقی .

اینبار بیا و بگو که فرشته در کنارت ماندنی نیست ف هرچند می توانی او را از وجودت انکار کنی . می دانم که مرا خودخواه می پنداری ، اما خودت خوب می دانی برای چی میگویم که من هستم تو هم باش اما خالی از نیستی و پوچی ، چون من ضعیفتر از آنم که با عشقت مقابله کنم . خوب می دانی که یک دخترم هرچند پیر و خسته .

پس ای پیام شادی آور زندگی دستان سرد و یخ زده احساسم را بگیر و قلیان هستی بده .

بارها با طبیعتی که تو با آنها جان می گیری درد دل کردم.  آسمان گفت ببار شاید آرام شوی چون وقتی که پریشانم ابر تنهایی مرا می پوشاند و وادار به گریستم می کند .

خورشد لبخندی زد و گفت : نه ، گرم باش تا سردی دیدارها را حس نکنی .

امان از ابر تیره جدایی ، با غرشی دردناک گفت : برو و تنهایی را پیشه کن و همچون من سیاه و تاریک به زندگی بنگر.

ماه تابیدن گرفت و دستهایش را به سویم دراز کرد و گفت : اگر زیبایی را دوست داری به عشق نگاه کن چون زیباتر از آن نمی یابی ، او مثل من براق و زیباست .

و اما ستاره مثل همیشه چشمکی زد و با لبخندی ملیحانه گفت : تو می دانی که پیامی را که نوید بخش عشق بوده را نمیتوانی فراموش کنی ، این تو هستی که یک فرشته نفرین شده و تلخ هستی که آتشها هم از همنشینی با تو می گریزند پس چرا پیام عشق را اسیر فرشته ای لوس و تنها میکنی ، اگر خیلی از کمبودش احساس ضعف می کنی  تلإلو زنان به به پیامت فکر کن و از خامی آن بگریز ، چون او مثل من فقط می تواند پیام آور عشق باشد ، او هرگز درکت نمی کند مگر با نگاه .

و حالا فکر در ذهن پریشانم نوید زندگی می دهد و با ترسی که همه وجودم را از تنها ماندن پر کرده ، امیدوارانه به آینده ای درخشنده و مبهم می نگرد هر چند ترس اجازه نمی دهد .

تو بگو فرشته با این همه مشکل باز هم همان فرشته ناز و لوس که غیر قابل تحمله هست ؟

می دانم که خواهی گفت این روزگار تمام شدنی است و فرشته هم رفتنی است .

گذشته یه زخم پیر و کهنه اس خوب نمیشه                 

تو ابرا یه ابر گریه سازه دور نمی شه

یه پیامی که دردی را ندیده

یه پیام که نوید زندگی می ده